• Ann - Seriously Food Tailer

Let me tell u a story about doubts

Door een stom ongelukske (dixit mijn hubbie heb ik weer eens niet gekeken waar ik mijn voeten neerzette) zit ik al een hele week in de zetel gekluisterd. Ik dacht dat het beter ging. Een bezoekske aan mijn fantastische huisarts zet echter meteen een domper op mijn positief gevoel. Jij zet je voet echt raar neer hoor. Ga maar een echo laten maken. Wat een respect heb ik voor deze madame. Ik ken haar al bijna 30jaar. Vandaag ziet ze er voor de eerste keer moe uit. Ik voel haar spanning. Ze vertelt hoe ze probeert haar studenten (buiten haar drukke job als huisarts geeft ze ook nog les aan de ULB) op een goeie manier online lessen te geven. Drama oh drama want ze begrijpt helemaal niks van computers en de unief doet niks om te helpen. Ik krijg de slappe lach. Kom er niet meer uit. Ze kijkt me aan en begint ook te gieberen. Amai wat doet dat goed. Gewoon nog eens samen lachen. Dat doe ik tegenwoordig te weinig zegt ze even later serieus. Ze voelt haar als huisarts ondergewaardeerd. Vult non stop coronatestaanvragen in terwijl ze haar patiënten verder probeert te helpen. Want ja hoor, al lijkt het in de media wel of er nog maar een ziekte bestaat mensen hebben ook nog andere kwaaltjes. RESPECT Als ik de dag erna bij de echo zit en ik de radioloog bedenkelijk zie kijken, weet ik dat ze weeral eens gelijk had. Is het serieus vraag ik. Ik zal het verslag asap naar je dr sturen zegt hij. Het verdict: een volledige scheur van een ligament. Je moet asap naar een orthopedist belt mijn huisarts. Liefst nog vandaag. Hahahaha wat een grap. In Leuven moet je weken wachten voor een afspraak. Gelukkig laat ik me niet zo snel aan de kant zetten (dixit mijn boys at home ben ik soms een echte vervelende) en komt er net een annulatie binnen. Twee uren later belt de vriendelijke dame van UZLeuven terug. Oeps de prof heeft corona. Je gaat dus 3 weken moeten wachten. Ik laat niet los. Ik blijf zagen. En het werkt. Dinsdag mag ik al gaan. Luidop vraag ik me af hoe brave mensen dit doen. Klopt het dan toch wat een vriend me deze week zei. Wie het luidst roept, het vervelendst doet, wie hard is, krijgt gedaan wat ie wil. Ik wil zo helemaal niet zijn. Maar merk dat ik door jarenlang het deksel op mijn neus te hebben gekregen toch een beetje zo geworden ben. En het ergste is dat het werkt. Pfff ik denk aan de podcast Touché op Radio 1 met Hannelore Bedert en Friedl Lesage. Twee topdames en een heerlijke podcast. Wees lief voor elkaar is de eindboodschap van Hannelore. RESPECT Alleen blijven met twee kleine kinderen. Ik kan het me niet voorstellen. Elke week lees ik haar column In de Libelle. Soms pink ik een traantje weg. Ik zit alleen aan de vergadertafel bij oSérieux. Alleen want ja al meer dan een jaar moeten mijn medewerkers telewerken. Corona weet je wel. Ik zit soms te klagen. Lees mezelf te beklagen. Maar dan bedenk ik me Hannelore is haar partner kwijt, niet alleen op het werk. Dus waar zit je over te zagen. Gelukkig heb ik ook goeie vriendinnen. Die ik op ieder moment kan bellen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We maken ons zorgen. Over onze kids. Onze jongeren worden stilletjesaan gek. Het lijkt wel of studenten niet bestaan in deze tijden. Zij moeten het zelf maar uitzoeken. Geen fitness, geen american football, geen td’s, geen avondjes met vrienden, geen nieuwe ontmoetingen. Stage online. Lessen volgen online. Praten met vrienden online. RESPECT. We maken ons ook zorgen over onze ouders. Allemaal rond de 80 of meer. Nog niemand gevaccineerd (Vandenbroucke zal dus nog een serieuze turbo moeten inzetten als hij zijn zoveelste belofte wil nakomen). Zij hebben hun hele leven voor ons gezorgd. Stonden en staan altijd klaar. En nu zitten ze quasi opgesloten in huis. Kunnen ze hun kleinkinderen niet knuffelen. Mogen ze hun zussen of broers niet zien. Kunnen ze geen afscheid nemen van vrienden. En toch zijn ze er nog altjd voor ons. Kunnen we altijd bij heb terecht. RESPECT Ondertussen is de hond bij me op de zetel gesprongen. Hij geeft me kusjes en kijkt me hoopvol aan. Wanneer gaan we wandelen? Tja, dat zal nog even duren. Maar hey, zoals mijn credo in live probeer ik vooruit te kijken. #moveforwardwithpassion al moet ik toegeven dat ik vaker dan vroeger twijfel. Twijfel aan mezelf. Twijfel aan mijn kwaliteiten als mama. Als dochter. Als zus. Twijfel of ik wel een goede vriendin ben. Twijfel of mijn job nog altijd mijn passie is. Twijfel of ik mag twijfelen. En ook twijfel of ik hier wel mag schrijven dat ik twijfel. Op de radio hoor ik een liedje ‘Bruxelles ma belle’. Een heel oud liedje. Een liedje waarin Dick Annegarn Brussel beschrijft als een maîtresse waar hij naar verlangt. Ik word even stil. Hier woon ik al 30 jaar. Ben ik al 30 jaar gelukkig. Pure liefde. Pure passie. Daar twijfel ik niet aan. Tekening door Eva Mouton gemaakt voor O Serieux

1 view0 comments